Ανδρέας Παπανδρέου: Τι μπορεί να μας διδάξει ο πόλεμος

Σήμερα φιλοξενούμε τον Ανδρέα Παπανδρέου που μέσα από το άρθρο του μας μιλά για το τι μπορεί να μας διδάξει ο πόλεμος σε κοινωνικά ζητήματα και με το δικό του τρόπο μας μιλά για τα καλά που μπορεί να φέρει. Ευχαριστούμε τον Ανδρέα για τη συνεισφορά του στη σελίδα μας μια ρου ευχόμαστε κάθε καλό. Καλή ανάγνωση.

Ο πόλεμος σαν μια ένοχη απόλαυση, των κακών που επιφυλάσσει η πραγματικότητα, σαν άλλοτε αλληγορία να θυμίσει στον άνθρωπο και κάθε τι ζωντανό, την θνητότητα του, σαν βρυχηθμός των ήδη νεκρών που φωνάζουν να σταματήσει, αυτό το σκοτεινό αντικείμενο που λάτρεψε η ιστορία έχει σαν μοναδική στο είδος της συνέπεια, το μάθημα.

Μια μάχη, χωρίς την συγκατάθεση σου θα σου στερήσει κάτι, πόσο μάλλον μια βίαια μάχη σαν τον πόλεμο. Ο ίδιο ο πατέρας χρόνος λεπτό προς λεπτό σου στερεί το θείο δώρο της ζωής μετρώντας αντίστροφα, αναγκάζοντας σε να δώσεις μια μάχη ξανά για να παραμείνεις εδώ στα εγκόσμια. Ο Χρόνος σαν ψευδαίσθηση είναι ο μεγαλύτερος σοφός του σύμπαντος. Μέσα του γεννάται το μεγαλύτερο σχολείο, που δεν είναι άλλο από τον εμπειρισμό. Άρα αν ακόμα και η αθώα μάχη της πραγματικότητας μας διδάσκει καθημερινά τόσα πράγματα, μέσα από εμπειρίες, περιπέτειες, ανάλυση και συμπεράσματα, τι μπορεί να διδάξει ο πόλεμος.

Η απάντηση πιο απλή από ότι πιστεύει η λογική, και πιο απρόσμενη από ότι νιώθει το συναίσθημα. Ο πόλεμος διδάσκει «επιβίωση». Ο σύγχρονος κόσμος μετά από τα δεινά δύο παγκοσμίων πολέμων επέλεξε το ποτέ ξανά και πήρε όρκο να ζήσει γαλήνια. Ένας όρκος που οι ίδιοι οι θεοί συγχωρέσαν που καταπατήθηκε επειδή δεν είχε ποτέ έρεισμα στην υλική ζωή, χαρίζοντας έστω προσωρινά για το απέραντο της ιστορίας, περιόδους επιλεκτικής βουβής ειρήνης.

Αν ξεφυλλίσει κάποιος την ιστορία θα δει ότι η ειρήνη γεννάει αδύναμους και δυνάστες ενώ ο πόλεμος γεννάει ήρωες και ελευθερία. Στην πραγματικότητα αυτό, ίσως να είναι και το ελατήριο που ωθεί τον άνθρωπο στον πόλεμο, η ανάγκη να ελευθερωθεί από κάπου πόσο μάλλον να γίνει ήρωας.

Ο πόλεμος είναι μέσα στο γενετικό υλικό κάθε ζωντανού και στην πολυδιάστατη ζωή του ανθρώπου αυτό επαφίεται σε όλα, από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μέχρι τα παιδικά παραμύθια, από τις αποφάσεις του κογκρέσου μέχρι την διαφωνία δύο μεθυσμένων σε ένα μπαρ για το ποδόσφαιρο.

Από όλα αυτά ο πόλεμος έμαθε τον άνθρωπο αν μη τι άλλο να πολεμά. Να μην επαναπαύεται. Κανείς και εις διπλούν επανάληψη για να εμπεδωθεί σωστά, κανείς δεν θα εξελισσόταν αν επαναπαύετο.  Κάποιες φορές πρέπει να ερεθιστούμε από κάπου για να εκτιμήσουμε αυτό που έχουμε ή ακόμα και να παραδειγματιστούμε ή ίσως και να κτυπηθούμε για να προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε να το έχουμε. Ένας πόλεμος είναι η τέλεια φόρμουλα για να αναζωπυρώσει την ανθρωπότητα προς καιρούς ευημερίας δίνοντας την απαραίτητα κακία και πίκρα που μπορεί να δώσει στον άνθρωπο γι να το επιτεύξει.

Τι διδάσκει λοιπόν ο πόλεμος. Πεπρωμένον φυγής αδύνατον. Πάντα θα υπάρχει ο κακός του παραμυθιού. Πάντα θα υπάρχει αυτός που παρέβηκε τον νόμο. Πάντα θα υπάρχει αυτός που θα βασανίζει ένα λαό. Πάντα θα υπάρχει ένα συναίσθημα σκλαβιάς κάπου που κάποιος το βλέπει σαν δικαίωμα του να την επιβάλει. Και δεν είναι και λάθος τις πλείστες φορές. Είναι οι φορές που ο άνθρωπος, η φύση, τα θεία δέχοντε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Το παραδέχονται όλες οι επιστήμες από νομική μέχρι αστροφυσική ότι θα υπάρχει και το αρνητικό στο θετικό και ότι ουδέν καλό αμιγές κακού. Δίδαγμα εμπειρικό ότι είμαστε προσωρινοί και σκοπός μας είναι να μαχόμαστε για το καλύτερο να αγαπάμε και να εκτιμάμε να συμβιβαζόμαστε και να απαιτούμε, να γελάμε χωρίς να ξεχνάμε να κλαίμε για να μην χρειαστεί να ξανά δώσουμε πάλι όρκο ποτέ ξανά…