Ανδρέας Χρίστου: Στην ετυμηγορία της η λέξη άνθρωπος (άνω-θρώσκω) τον θέλει να κοιτά ψηλά και να προχωρά.

Σήμερα έχουμε μαζί μας τον Ανδρέα Χρίστου. Ο Ανδρέας είναι ένας πολυπράγμων άνθρωπος και η σημερινή συνέντευξη δίνει έμφαση στην επιλογή του να κατέλθει υποψήφιος στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Πώς πήρε αυτή την απόφαση, γιατί επέλεξε τη συγκεκριμένη παράταξη, τι σημαίνει γι' αυτόν η λέξη προσφορά, και πολλά άλλα στη συνέντευξη που ακολουθεί. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον Ανδρέα για την δική του συνεισφορά στη σελίδα μας και να του ευχηθούμε κάθε καλό στον προεκλογικό του αγώνα και κάθε μελλοντική επιτυχία. Καλή ανάγνωση.

Ο Ανδρέας Χρίστου ασχολείται με πάρα πολλά πράγματα. Έχει δικό του δικηγορικό γραφείο, είναι σκηνοθέτης, είναι καθηγητής Πανεπιστημίου, είναι υποψήφιος διδάκτωρ. Πώς τα προλαβαίνεις όλα αυτά και πώς χωράει στο πρόγραμμα και η πολιτική;

Μέσα από την δικηγορία έχω αντιληφθεί πως, για να μπορέσουν να επέλθουν αλλαγές όταν και εφόσον κάποιος θέλει να γίνει αυτό θα πρέπει να ενταχθεί στον πολιτικό στίβο. Θα πρέπει ουσιαστικά να βρεθεί κάποιος στον χώρο, που λαμβάνονται οι αποφάσεις. Όσον αφορά εμένα, από πολύ μικρός είμαι ανήσυχο πνεύμα, καθώς θυμάμαι τον εαυτό μου να νοιάζεται από τα μαθητικά χρόνια, για το κοινό καλό, την ισότητα και τις ίσες ευκαιρίες. Αυτό είναι και το δίκαιο, κατά την δικιά μου ταπεινή άποψη. Ακόμα και σήμερα, αυτό που λέω στους φοιτητές μου είναι πως, η ισότητα των όπλων είναι αυτή που προέχει για εμένα μεταξύ τους στην διδασκαλία μου και πως ως ίσους αντιμετωπίζω τους φοιτητές μου. Νιώθω πως, οφείλω να καλλιεργήσω την κριτική σκέψη στα μαθήματα μου και να βοηθήσω με τον δικό μου τρόπο, για να είναι ακόμα πιο δυνατοί σε λόγο και έργα οι αυριανοί επαγγελματίες. Στο κοινοβούλιο έχω σκοπό να τροποποιηθούν απαρχαιωμένες νομοθεσίες και άλλες να αντικατασταθούν, ενώ στο πέρασμα των χρόνων το δίκαιο οφείλει να εξελίσσεται και συνεπώς, σήμερα, οφείλουν να δημιουργηθούν νέες νομοθεσίες. Γνώμονας μου είναι η συνύπαρξη κράτους δικαίου και κράτους προνοίας. Έτσι μόνον μπορούν τα παιδιά μας και οι πολίτες της χώρας μας να ελπίζουν και να έχουν ένα καλύτερο αύριο, που όλοι οι πολίτες της χώρας μας επιζητούν.

Ξέρουμε ότι είσαι υποψήφιος στις επερχόμενες Βουλευτικές εκλογές με το κόμμα των Οικολόγων - Συνεργασία Πολιτών; Πώς πήρες αυτή την απόφαση και γιατί επέλεξες αυτό το κόμμα;

Πράγματι, κατέρχομαι ως υποψήφιος βουλευτής Λευκωσίας με το Κίνημα Οικολόγων - Συνεργασία Πολιτών. Η απόφαση δεν ήταν συγκυριακή ούτε οπορτουνιστική. Προέκυψε ως φυσική συνέχεια όσων κάνω ήδη, ως μάχιμος δικηγόρος ενασχολούμενος με το Ποινικό Δίκαιο, αλλά κυρίως, ως Ανδρέας και πολίτης τούτου του τόπου, που έχω ως κορωνίδα τον Άνθρωπο. Τον Άνθρωπο που σε μια Κύπρο γεμάτη θόρυβο, η φωνή του θέλει να ακουστεί! Στη βάση τούτου, η καθημερινή επαφή μου με την πραγματικότητα του κόσμου, με την αδικία, με την ανασφάλεια και με τη διάχυτη αίσθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει», με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι δεν αρκεί να είμαστε δηκτικοί και επικριτικοί. Κάποια στιγμή πρέπει να αναλαμβάνουμε ευθύνη και να διεκδικούμε λύσεις, με καθαρό λόγο, καθαρά χέρια αλλά κυρίως με καθαρή ψυχή.

Αναφορικά με το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, επέλεξα τους Οικολόγους γιατί δίνουν μια συνεχή και διαχρονική μάχη, εδώ και τρεις δεκαετίες, απέναντι στη διαφθορά και στη θεσμική στρέβλωση, χωρίς να βολεύονται σε πελατειακές σχέσεις και Νεποτισμό. Πέρα από το περιβάλλον, εκφράζουν μια συνολική αντίληψη για κράτος δικαίου και κοινωνική πολιτική, δηλαδή την λογοδοσία, την διαφάνεια, την προστασία των ευάλωτων, την ποιότητα ζωής και πολλά άλλα. Με ενδιαφέρει μια αγαστή πολιτική συνεργασία που δεν εξαντλείται σε συνθήματα και εύηχα λόγια, αλλά ακούει και ενστερνίζεται την κοινωνία των πολιτών και προτάσσει δικλείδες και πρακτικές λύσεις για την καθημερινότητα.

Τι σημαίνει για σένα η πολιτική; Πώς αντιλαμβάνεσαι τη λέξη "προσφορά" και πώς θέλεις να προσφέρεις;

Στην ετυμηγορία της η λέξη άνθρωπος (άνω-θρώσκω) τον θέλει να κοιτά ψηλά και να προχωρά. Έτσι και η πολιτική, για μένα, δεν είναι επάγγελμα ούτε αυτοπροβολή, είναι κυρίως ευθύνη, τρόπος να δίνεις κατεύθυνση σε μια κοινωνία που συχνά κουράστηκε να ελπίζει. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να αλλάξει τη ρότα της ζωής του, πρέπει να κοιτάξει μπροστά και να αντικρίσει θετικά την προσπάθεια της ζωής. Το ίδιο οφείλει να κάνει και η πολιτεία μέσω των έντιμων πολιτικών της, να είναι ευήκοη, να μην αφήνει τον πολίτη μόνο, να μην τον εμπαίζει, να μην τον υποτιμά.

Η “προσφορά”, επομένως, δεν είναι μια λέξη εύηχη και επιδερμική. Είναι στάση. Είναι να αναστυλώνεις πρακτικές λύσεις και κουλτούρα που στηρίζουν τον άνθρωπο στην πράξη: από κέντρα στήριξης για νέους / ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρίες, μέχρι μια πραγματική μέριμνα για τις οικογένειες μέσα από ομάδες στήριξης σε δήμους και κοινότητες. Είναι επίσης γενική και ειδική πρόληψη, όχι μόνο καταστολή. Καλλιέργεια της ενσυναίσθησης, προστασία για τους νέους, ουσιαστική αντιμετώπιση των εξαρτήσεων, και πολιτικές που δεν αφήνουν κανέναν να χάνεται επειδή το κράτος απουσιάζει/αδυνατεί.

Θέλω δε, να προσφέρω και με θεσμικό τρόπο, προωθώντας τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, ώστε κανείς να μην αισθάνεται ότι υπάρχουν άβατα και ότι κάποιοι είναι υπεράνω του νόμου. Και ταυτόχρονα να συμβάλω σε μια πολιτική που αγγίζει την καθημερινότητα: ακρίβεια, μισθοί, στέγαση, ενοίκια, βασικά αγαθά, εργασία. Να υπάρχουν δικλείδες, να υπάρχουν λύσεις, να υπάρχει αξιοπρέπεια.

Κλείνω, με ένα απόσπασμα του Μπρεχτ, που φρονώ ότι, σε λίγες γραμμές συμπυκνώνει την πεμπτουσία της πολιτικής:

«…Μονάχα ἡ πραγματικότητα μπορεῖ νά μᾶς μάθει πῶς τήν πραγματικότητα ν᾿ ἀλλάξουμε…»