Άδωνις Φιλιππίδης: Από το μηδέν έστησα τη δική μου επιχείρηση για να στηρίξω τα φοιτητικά μου χρόνια

Ο Άδωνις Φιλιππίδης, 23 ετών, είναι ο ιδρυτής της Pink Loopa, μιας δυναμικά ανερχόμενης εταιρείας media production με έδρα τη Λεμεσό. Με καταγωγή από τη Λευκωσία, ξεκίνησε να χτίζει την επαγγελματική του πορεία από το μηδέν, παράλληλα με τις σπουδές του. Σήμερα, έχει αναλάβει τον ρόλο του lead photographer στο πανεπιστήμιό του, εκπαιδεύει νέους φωτογράφους και ακολουθεί έναν τρόπο ζωής που ισορροπεί ανάμεσα στη δημιουργικότητα, τη δουλειά και την προσωπική εξέλιξη.

Πότε ξεκίνησες και ποιοι ήταν οι λόγοι που σε οδήγησαν σε αυτή την πορεία;

Ξεκίνησα να εργάζομαι την πρώτη μέρα που ήρθα στο πανεπιστήμιο. Ο βασικός λόγος ήταν η ανάγκη για οικονομική ανεξαρτησία. Ήθελα να μπορώ να καλύπτω μόνος μου τα έξοδά μου το ενοίκιο και τα καθημερινά έξοδα χωρίς εξαρτήσεις από κανένα.Αυτό όμως εξελίχθηκε γρήγορα σε κάτι μεγαλύτερο. Δεν ήταν απλώς δουλειά για επιβίωση, αλλά η αρχή μιας νοοτροπίας.

Περίμενες ποτέ ότι θα έχεις τόσο μεγάλη απήχηση; Πώς το βιώνεις αυτό;

Δεν το έβλεπα ποτέ ως “θα πετύχω” ή όχι. Για μένα ήταν δεδομένο ότι δεν θα δυσκολευτώ στη ζωή μου.Ο λόγος είναι απλός. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, στις αποφάσεις μου και στον τρόπο που λειτουργώ. Ξέρω ότι μπορώ να δικτυωθώ εύκολα και να δημιουργήσω ευκαιρίες. Και στη δική μας δουλειά, η δικτύωση είναι από τα πιο ισχυρά εργαλεία.Οπότε δεν υπήρχε άγχος για την απήχηση. Ήξερα ότι θα έρθει μέσα από τη συνέπεια.

Μπορείς να μας μιλήσεις για μια εμπειρία που σε σημάδεψε πραγματικά;

Το καλοκαίρι μετά το πρώτο έτος ως φοιτητής ήταν καθοριστικό. Για πρώτη φορά δεν γύρισα στη Λευκωσία — έμεινα μόνος μου στη Λεμεσό.

Εκείνο το καλοκαίρι είχα έναν ξεκάθαρο στόχο: να μαζέψω χρήματα για να αγοράσω την πρώτη μου επαγγελματική κάμερα. Δούλεψα τρεις συνεχόμενους μήνες έχοντας αυτό στο μυαλό.

Δεν ήταν απλώς δουλειά· ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματική ανεξαρτησία και ότι μπορώ να δημιουργήσω κάτι μόνος μου, από το μηδέν. Αυτή η περίοδος έβαλε τις βάσεις για ό,τι ακολούθησε.

Για ποιο πράγμα νιώθεις σήμερα πιο περήφανος;

Είμαι περήφανος για το εύρος των πραγμάτων που καταφέρνω να διαχειρίζομαι ταυτόχρονα.Από τον προσκοπισμό και τη δουλειά, μέχρι τις σπουδές και την εκπαίδευση νέων φωτογράφων. Παράλληλα βρίσκω χρόνο για τρέξιμο, ταξίδια και προσωπική εξέλιξη.Αλλά πάνω απ’ όλα, είμαι περήφανος για τον σεβασμό και την εκτίμηση που έχω από τους ανθρώπους γύρω μου. Αυτό για μένα μετράει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Νιώθεις ότι έχεις αναγνωριστεί για όσα έχεις πετύχει;

Η πρώτη ουσιαστική αναγνώριση ήρθε πριν δύο χρόνια, με το βραβείο Ήθους και Κοινωνικής Προσφοράς του ΤΕΠΑΚ.Ήταν κάτι που με έκανε περήφανο, αλλά ταυτόχρονα με προβλημάτισε. Δεν ένοιωσα πως έφτασα κάπου αλλά πως έχω ακόμη μια ευθύνη.Από τότε, το βλέπω ως μια υπενθύμιση ότι αυτό που χτίζω πρέπει να έχει ουσία και προσφορά. Δεν είναι κάτι στατικό. είναι κάτι που πρέπει να συνεχίσω να υπηρετώ καθημερινά.

Τι στόχους έχεις θέσει για τα επόμενα χρόνια;

Ο άμεσος στόχος μου, με το τέλος των σπουδών μου είναι να καταφέρω να παραμείνω και να εξελιχθώ στη Λεμεσό, παρά τις δυσκολίες όπως τα αυξημένα ενοίκια.Έχω χτίσει εδώ τη βάση μου τους συνεργάτες, τους φίλους, την οικογένεια. Είναι μια πόλη που έχω επιλέξει συνειδητά.Θα παλέψω να μείνω και να συνεχίσω να αναπτύσσω την ζωή μου εδώ.