Γιώργος Τομασίδης: Ο αναλογιστής έχει επαγγελματική και δεοντολογική ευθύνη να τηρεί τα επαγγελματικά και τεχνικά standards.

Στη σημερινή μας συνέντευξη φιλοξενούμε τον Γιώργο Τομασίδη. Ο Γιώργος μας μιλά για ένα αρκετά άγνωστο στον κόσμο επάγγελμα στο τι ακριβώς είναι αυτό το επάγγελμα, που είναι το επάγγελμα του Αναλογιστή. Τι είναι αυτό το επάγγελμα, γιατί θεωρούνται "αρχιτέκτονες του ρίσκου", την ευθύνη που έχουν και πολλά άλλα στη συνέντευξη που ακολουθεί. Ευχαριστούμε πολύ τον Γιώργο για τη συνεισφορά του στη σελίδα μας και του ευχόμαστε κάθε καλό στο μέλλον. Καλή ανάγνωση.

Τι είναι το επάγγελμα του αναλογιστή (actuarial); Μπορείς να μας περιγράψεις με το ασχολείσαι και πώς πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με αυτό το επάγγελμα;

Ο αναλογιστής έχει ως στόχο την ποσοτικοποίηση της αβεβαιότητας και τον σχεδιασμό βιώσιμων οικονομικών συστημάτων και στρατηγικών επιλογών που στηρίζουν τη λειτουργία της ευρύτερης κοινωνίας: ασφαλιστικές εταιρείες, συντάξεις, τράπεζες, επενδύσεις, κρατικά ταμεία, αλλά και μεγάλα επιχειρηματικά projects. Για να επιτευχθεί αυτό, ο αναλογιστής συνδυάζει μαθηματικά, στατιστική, οικονομικά και δημογραφικά δεδομένα, οικονομική ανάλυση, κανονισμούς και στρατηγική σκέψη. Επέλεξα αυτό το επάγγελμα γιατί με προσέλκυσε η ιδέα να δουλεύω σε κάτι τεχνικά απαιτητικό, με άμεση εφαρμογή όσων σπούδασα (μαθηματικά και στατιστική), αλλά και με σύνδεση με τη μεγαλύτερη εικόνα της οικονομίας και των πολλών παραγόντων που επηρεάζουν τα χρηματοοικονομικά συστήματα. Επιπλέον, είναι ένας τομέας που εξελίσσεται συνεχώς – κάτι που φέρνει νέα προβλήματα, νέες απαιτήσεις και συνεχή ανάπτυξη, στοιχείο που για εμένα ήταν ζωτικής σημασίας.

Οι αναλογιστές δραστηριοποιούνται σε πολλούς τομείς, όπως:

• Ασφαλιστικές εταιρείες (Life & Non-Life) όπου ασχολούνται, μεταξύ άλλων με:

• Pricing: καθορισμός του κόστους ενός προϊόντος, λαμβάνοντας υπόψη πολλούς παράγοντες όπως την εκτιμώμενη συχνότητα και τη σοβαρότητα των ζημιών και όχι μόνο.

• Reserving: υπολογισμός των αποθεματικών που χρειάζονται για να πληρωθούν μελλοντικές αποζημιώσεις ασφάλειας.

• Capital modelling & risk management: εκτίμηση του κεφαλαίου που χρειάζεται μια εταιρεία για να αντέξει ακραία αλλά ρεαλιστικά σενάρια. Περιλαμβάνει stress tests, ανάλυση ακραίων ζημιών και αξιολόγηση κινδύνων που μπορεί να επηρεάσουν τη φερεγγυότητα της εταιρείας.

• Pension funds & συνταξιοδοτικά συστήματα με την δουλειά να περιλαμβάνει:

• Valuations: υπολογισμός του κατά πόσο τα assets του ταμείου επαρκούν για να καλύψουν τις υποχρεώσεις (liabilities), με βάση τα χαρακτηριστικά του συνταξιοδοτικού συστήματος, τη δομή των παροχών, τη δημογραφία των μελών (ηλικία, φύλο, οικογενειακή κατάσταση), τις επενδύσεις και το risk profile του scheme.

• Υπολογισμός υποχρεώσεων: με βάση παραμέτρους όπως η μακροζωία, οι μισθολογικές εξελίξεις, ο πληθωρισμός και τα οικονομικά σενάρια.

• Επενδυτική στρατηγική: σχεδιασμός long-term πλάνων ώστε τα περιουσιακά στοιχεία να είναι ευθυγραμμισμένα με τις μελλοντικές παροχές, λαμβάνοντας υπόψη τον χρονικό ορίζοντα, το risk appetite και τις αλλαγές στο regulatory framework.

• Investments & Asset Management με τους αναλογιστές να συμμετέχουν σε διάφορα επενδυτικά projects, όπως:

• Liability-driven investing: ευθυγράμμιση επενδύσεων με τις μελλοντικές υποχρεώσεις ενός οργανισμού.

• Portfolio optimisation: δημιουργία χαρτοφυλακίων που εξισορροπούν απόδοση και κίνδυνο.

• Risk analysis & stress testing: ανάλυση της επίδρασης ακραίων σεναρίων σε χαρτοφυλάκια.

• Τράπεζες και χρηματοοικονομικοί οργανισμοί

• Credit risk: εκτίμηση πιθανότητας αθέτησης δανείων.

• Asset–Liability Management (ALM): εξισορρόπηση των χρηματοροών ενεργητικού–παθητικού.

• Stress tests & regulatory modelling: συμμόρφωση με κανονισμούς και αξιολόγηση της αντοχής της τράπεζας σε οικονομικές κρίσεις.

Επιπρόσθετα, Ευρύτερα πεδία εφαρμογών όπως:

• Climate & catastrophe modelling (φυσικές καταστροφές, κλιματικά σενάρια)

• Government policy (δημογραφία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση)

• ESG & emerging risks

• 
  

Η δουλειά βασίζεται σε ένα μείγμα από: Δεδομένα και μοντέλα: στατιστικές μέθοδοι, προβολές και σενάρια για μελλοντικές εξελίξεις (όπως θνησιμότητα, ζημιές, οικονομικοί δείκτες, συμπεριφορά).

Παραδοχές (assumptions): όπως mortality, inflation, discount rates, claim frequencies etc — καθορίζονται μέσα από δεδομένα, οικονομική γνώση και expert judgement. Μετατροπή αποτελεσμάτων σε αποφάσεις: επενδυτική στρατηγική, pricing, κεφαλαιακές απαιτήσεις, risk management και στρατηγικός σχεδιασμός.

Γιατί οι actuaries θεωρούνται “οι αρχιτέκτονες του ρίσκου”; Και Τι ρόλο παίζουν τα machine learning models στον υπολογισμό ρίσκου;

Οι αναλογιστές χαρακτηρίζονται «αρχιτέκτονες του ρίσκου» επειδή σχεδιάζουν και αναλύουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο μετριέται και διαχειρίζεται ο κίνδυνος. Αυτό περιλαμβάνει:

τον τρόπο μέτρησης του κινδύνου,

την ποσοτικοποίηση του απαιτούμενου κεφαλαίου,

τον καθορισμό σεναρίων που πρέπει να αντέξει ένας οργανισμός,

και τον σχεδιασμό επενδυτικών τοποθετήσεων ώστε τα assets να καλύπτουν τις μελλοντικές υποχρεώσεις.

Το Machine Learning έχει ενσωματωθεί σχεδόν σε κάθε actuarial πρακτική, όπως:

• segmentation & pricing

• climate & catastrophe modelling

• προβλέψεις ζημιών

• risk scoring

• δημιουργία ακραίων σεναρίων

Το ML ενισχύει τις τεχνικές δυνατότητες του κλάδου, αλλά δεν αντικαθιστά τον αναλογιστή. Ο αναλογιστής καθορίζει τα όρια, επιλέγει τη μεθοδολογία και εξασφαλίζει ότι τα μοντέλα είναι ελεγμένα, διαφανή και κατάλληλα για λήψη αποφάσεων.

Ποιος έχει την ευθύνη όταν ένα actuarial μοντέλο αποτύχει; Και πόσο ηθικό είναι να “ποσοτικοποιούμε” τη ζωή ή το ρίσκο;

Η εταιρεία φέρει τη νομική ευθύνη προς πελάτες και ρυθμιστικές αρχές.

Ο αναλογιστής έχει επαγγελματική και δεοντολογική ευθύνη να τηρεί τα επαγγελματικά και τεχνικά standards.

Υπάρχει αυστηρό model governance (validation, audits, documentation, committees).

Οι regulators θέτουν κανόνες για διαφάνεια, προστασία καταναλωτή, δικαιοσύνη και ίση μεταχείριση.

Για το κατά πόσο είναι ηθικό να ποσοτικοποιούμε ζωή και ρίσκο, η απάντηση είναι πως όταν γίνεται σωστά, είναι απαραίτητο, δίκαιο και προστατευτικό για όλους.

Για παράδειγμα:

Αν δύο άνθρωποι έχουν πολύ διαφορετικό επίπεδο κινδύνου, μια ενιαία τιμή (π.χ. ασφάλιστρο) μπορεί να είναι άδικη. Στην ασφάλιση, η σωστή τιμολόγηση επιτρέπει στις εταιρείες να προσφέρουν κάλυψη με βιώσιμους όρους, αντικατοπτρίζοντας το επίπεδο κινδύνου και το κόστος που εισάγει κάθε κάλυψη για τον ασφαλιστή.

Στις συντάξεις, ρεαλιστικές παραδοχές θνησιμότητας προστατεύουν τόσο το ταμείο όσο και τους ασφαλισμένους, επιτρέποντας σωστές αποφάσεις για επενδυτικά πλάνα, διαχείριση ρίσκου και βιώσιμη παροχή παροχών.