Ηλιάνα Καππελίδου: Η καρδιολογία ήταν "έρωτας με την πρώτη ματιά"

Στη σημερινή μας συνέντευξη αφορά την Ηλιάνα Καππελίδου. Σε μια από τις πιο ξεχωριστές συζητήσεις που είχαμε η Ηλιάνα μας μιλά για την απόφαση της να ασχοληθεί με την Ιατρική, και πώς πήρε την απόφαση να ασχοληθεί με το δύσκολο δρόμο της καρδιολογίας. Στη συνέντευξη αναφέρει αν βίωσε το σεξισμό και την υποτίμηση στη δουλειά της, αν υπάρχουν περιθώρια λαθών στην Ιατρική και πολλά άλλα. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε από την καρδιά μας την Ηλιάνα μας και να της ευχηθούμε κάθε καλό για το μέλλον. Είμαστε σίγουροι ότι η επιτυχία είναι αναπόφευκτη. Καλή ανάγνωση.

Λένε ότι Γιατρός γεννιέσαι. Πιστεύεις ότι ισχύει κι εσύ πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την Ιατρική;

Ξεκινώντας με το δεύτερο σκέλος, από το όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα είχα μια αγάπη με τις θετικές επιστήμες και είχα πάντα μια κλίση σ' αυτές. Μετά το τέλος του σχολείου επέλεξα τις σπουδές στη Βιολογία τις οποίες και ολοκλήρωσα στην Αγγλία. Με την ολοκλήρωση συνειδητοποιήσα ότι ήθελα να είμαι κοντά στον ασθενή. Ένιωθα ότι δεν προσέφερα στους ασθενείς όσο μπορούσα και ήθελα. Έτσι ξεκίνησε ο δρόμος της Ιατρικής από το πρώτο έτος μέχρι και το έκτο που ολοκλήρωσα πρόσφατα. Με το βαθμό απολυτηρίου του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ πήρα θέση στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας για τη σπουδή της Ιατρικής. Στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας φοίτησα 4 χρόνια θεωρητικά και τα υπόλοιπα 2 της κλινικής εξάσκησης τα έκανα στην Αθήνα κατόπιν δικής μου επιλογής και σκέψης, λόγω περισσότερης "γκάμας" περιστατικών, θεωρώντας ότι θα ήταν μια πρόσκληση για μένα να βρίσκομαι σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Όσον αφορά το πρώτο σκέλος της ερώτησης, θεωρώ ότι Γιατρός γεννιέσαι. Ένα πράγμα που με χαρακτήριζε από μικρή είναι ότι πάντα υπήρχε ένα "γιατί;" στη σκέψη μου. Θεωρώ ότι με αυτό γίνομαι καλύτερη γιατρός.

Πώς αντέδρασαν οι δικοί σου άνθρωποι όταν τους είπες ότι θέλεις να γίνεις Γιατρός; Πώς είναι να είσαι φοιτητής Ιατρικής και τι χρειάζεται να ανταπεξέλθεις;

Οι δικοί μου άνθρωποι, κυρίως οι γονείς μου και η αδερφή μου αλλά και οι φίλες μου είναι το στήριγμα μου. Είναι πάντα δίπλα μου από τα πρώτα μου βήματα και χωρίς αυτούς δεν ξέρω αν θα βρισκόμουν εδώ που είμαι σήμερα. 

Γενικά, θεωρώ ότι είναι μια θυσία η επιλογή να ασχοληθείς με την Ιατρική οπότε πρέπει να είσαι συνειδητοποιημένος με την απόφαση σου. Με βοήθησε πάρα πολύ το γεγονός ότι είχα την πείρα των προηγούμενων σπουδών, διότι έτσι απέκτησα τον ιδανικό τρόπο διαβάσματος για μένα. Θεωρώ για να ανταπεξέλθεις αυτές τις σπουδές χρειάζεσαι να έχεις ανθρώπους δίπλα σου, να σε στηρίζουν για να μπορείς να απολαύσεις αυτό το ταξίδι.

Υπάρχουν περιθώρια λαθών στην Ιατρική; Με ποιο κομμάτι της ιατρικής θέλεις να ασχοληθείς και για ποιο λόγο;

Όχι! Η Ιατρική είναι ένα επάγγελμα στο οποίο δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη, διότι σχετίζεται καθαρά με την ανθρώπινη ζωή. 

Από το πρώτο έτος των σπουδών είχα στο μυαλό μου ότι θα ακολουθήσω την παιδιατρική. Πάντα είχα μια σύνδεση με τα παιδιά, επειδή ένιωθα ότι θα μπορούσα να είμαι κοντά στους και ότι κέρδιζα με ευκολία την εμπιστοσύνη τους. Φτάνοντας στα χρόνια της κλινικής εξάσκησης και πράξης, διαπίστωσα πόσο ενδιαφέρουσα είναι καρδιολογία. Ήταν "έρωτας με την πρώτη ματιά", ειδικά το επεμβατικό κομμάτι με το οποίο θα ήθελα να ασχοληθώ. Είχα στο μυαλό μου ότι η καρδιολογία είναι κάτι πολύ διαφορετικό στην πράξη. Για παράδειγμα, μια εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, όπως η αλλαγή βαλβίδας ήταν κάτι πολύ δύσκολο, πλέον στις μέρες μας γίνεται σχεδόν ανέπαφα.

Λένε ότι για να γίνεις Γιατρός χρειάζεται να έχεις μεγάλη καρδιά και κάποιες φορές να μην έχεις. Κατά πόσο αυτό ισχύει, και τι πιστεύεις σχετικά με αυτό;

Πιστεύω ότι ισχύει κατά το ήμισυ. Θεωρώ ότι για να γίνεις Γιατρός χρειάζεται να έχεις "μεγάλη καρδιά". Μέχρι εκεί! (γέλια). Η ενσυναίσθηση στο επάγγελμα του γιατρού είναι μεγάλο προτέρημα, διότι έτσι ο ασθενής θα σε νιώσει κοντά του, θα σε εμπιστευτεί, και διαπίστωσα στην πράξη ότι ο ασθενής θα σου δώσει τη διάγνωση από μόνος του. Εννοώ, ότι αν μπορέσει να σε εμπιστευτεί και να νιώσει άνετα μαζί σου, μπορεί να σου δώσει όλες τις πληροφορίες και να διευκολύνει τη διάγνωση.

Εν κατακλείδι, μόνο καλό μπορεί να κάνει και στον ίδιο τον γιατρό και στον ασθενή με το να έχει "μεγάλη καρδιά" και φυσικά δεν εννοούμε την πάθηση! (Γέλια!)

Υπάρχει σεξισμός στο επάγγελμα; Ένιωσες ποτέ την υποτίμηση; Και αν ποτέ κάποιοι ασθενείς προτίμησαν άντρα γιατρό αντί για γυναίκα;

Είναι λυπητερό που συμβαίνει ακόμα εν έτει 2026 διότι δυστυχώς το έχω νιώσει. Το έχω νιώσει αυτό και από ασθενείς, οι οποίοι μπορεί να σου μιλούν με υποκοριστικά και υπονοούμενα για παράδειγμα δεν είναι "γιατρίνα" είναι "γιατρός", αλλά και από τους ίδιους συναδέλφους γιατρούς. Ο κάθε γιατρός θα σου πει την άποψη του είτε τη ζητήσεις είτε όχι, όμως γενικά η συμβουλή που θα σου δώσει θα είναι κάπως "Για μια γυναίκα είναι καλή επιλογή η τάδε ειδικότητα". Κάποιες φορές οι συμβουλές αυτές γίνονται με καλοπροαίρετο τρόπο, καθώς έχουν στόχο να σε αφυπνίσουν, αλλά άλλες φορές γίνονται με υποτιμητικό τρόπο, διότι πιστεύουν ότι κάποιες ειδικότητες είναι ξεκάθαρα ανδρικές.

Η αντιμετώπιση μου σε αυτά τα γεγονότα' προσπαθώ να γίνεται πάντα με χιούμορ. Πάντα πρέπει να ακούς όλες τις απόψεις, να τις ζυγίζεις και θα αποφασίσεις ποιες θα κρατήσεις και ποιες θα αφήσεις.

Εξοικειώνεσαι με το θάνατο ή είναι ένα πράγμα που είναι πάντα δύσκολο και επώδυνο;

Πιστεύω ότι δεν εξοικειώνεσαι με το θάνατο. Είναι μεν αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής, αλλά δεν παύει να είναι κάτι δύσκολο για τον γιατρό, παρόλο που δεν μπορεί να το δείξει διότι οφείλει να είναι εκεί για τους οικείους. Μιλώντας από προσωπική εμπειρία, οφείλεις να είσαι επαγγελματίας και να κάνεις σωστά τη δουλειά σου, και να δείξεις ότι είσαι δυνατός, αλλά όταν πας σπίτι μετά τη δουλειά σίγουρα θα το σκέφτεσαι. Δεν μπορείς να το αφήσεις να σε επηρεάσει διότι πρέπει να επιστρέψεις στη δουλειά με καινούριο σθένος και δύναμη να αντιμετωπίσεις την οποιαδήποτε δυσκολία προκύψει.

Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον;

Στο εγγύς μέλλον θα ήθελα να ξεκινήσω την ειδίκευση μου στην καρδιολογία, και θα ήθελα πολύ η γυμναστική να εξακολουθεί να είναι μέρος της ζωής μου! (Γέλια) Θα ήθελα να συνεχίσω να υπάρχει αυτό το "γιατί;" που προαναφέραμε, διότι έτσι μαθαίνω περισσότερα πράγματα, και όσα περισσότερα μαθαίνω, τόσα θέλω να προσφέρω πίσω.

Θα ήθελα επίσης ο αυθορμητισμός, η παιδικότητα και η ενσυναίσθηση, να εξακολουθούν να αποτελούν κομμάτι του χαρακτήρα μου, διότι λόγω της καθημερινότητας μπορεί μερικές φορές να τα επηρεάσει η "ρουτίνα" αλλά είμαι σίγουρη ότι τουλάχιστον θα βάλω τα δυνατά μου.